Sweet Winter ...((*SW 99*))...AccT 45

มันก็เท่านั้นแหละ....

ปี4 รู้สึกเหงาๆ....และเหงาๆ

เพื่อนเกดสุดที่รักของเราก้อไม่กลับมาสักที

เหงากันเรื่อยเปื่อยกับเพื่อนเฟลอและเพื่อนกวาง

ซึ่งเพื่อนกวางอาจจะไม่ค่อยเหงาสักเท่าไหรเพราะช่วงนี้she's hotเหลือเกิน

 

ทั้งๆที่คิดไว้ว่าปี4จะตั้งใจเรียน เริ่มมองหาอนาคตเรื่องการทำงาน

แต่ไม่ได้เริ่มอะไรเลยสักกะอย่าง

ไม่อยากเรียน

ไม่อยากทำงาน

หงุดหงิดไปวันๆ

ไม่มีอะไรแปลกใหม่ในชีวิตบ้างรึงัยนะ

ทำไมมันแสนจะน่าเบื่ออย่างนี้...T_T

เงินก้อไม่มี....ทั้งๆที่เพิ่งจะผ่านวันเกิดไปเองแท้...

เราก็โทษนะ..ว่ามันเป็นความผิดของเราที่วันเกิดเราไม่ยอมตื่นเช้ามาต้อนรับสิ่งดีๆที่จะเข้ามาในชีวิตเรา

เฮ้อ....นี่มันเหมือนเขียนไดอารี่เลยอะ

บ่น บ่น บ่น บ่น....

แล้วจะมาบ่นให้เค้าเห็นทำไมนะ

เอาเป็นว่าขอระบายเล็กๆน้อยๆบ้างละกันเน๊อะ.....

 

เหงาจัง.....

เมื่อวานไป Surway ค่ายย่อยมา

ขับรถเองด้วย ไปที่เพชรบุรี ตั้ง 3 ชม. โคตรเหนื่ยอะ

รวมๆแล้วขับรถประมาณ 6 ชม. ไป-กลับ

วันนี้ยังไม่หายเหนื่อย

โคตรล้าอะ...

เพื่อนๆ ญาติ ดันมานัดเจอกันช่วงสัปดาห์นี้อีก อยากเจออะ แต่ต้องไปเจอในสภาพที่โคตรโทรมอย่างนี้

เซ็ง...

ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้ว้า....

คนทำงานก้อยิ่งน้อยลงๆๆๆๆๆๆ........T_T

คนที่รักค่ายจิงๆ....ก้อยิ่งหายไปๆๆๆๆๆ.......T_T T_T....

ทำไมมันถึงได้กลายเป็นอย่างนี้นะ?

ทั้งที่ค่ายที่พวกเราสามารถทำขึ้นมาได้ในตอนนี้มีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น...

เป็นอะไรที่จะแสดงออกถึงความรักบัญชีรักพี่ๆน้องๆเพื่อนๆได้แท้ๆ....

กลับทำให้มีแต่เรื่องคลางแคลงใจกัน....T_T

แต่ก้อเอาเถอะ!!!

ยังไงก้อคิดซะว่า

ยังมีพี่ๆๆน้องๆที่คอยให้ความช่วยเหลือ คอยให้กำลังใจกัน

 

ถ้ายังไงค่ายบัญชีปีนี้มันอาจจะไม่เหมือนค่ายบัญชีปีก่อนๆ ก้อต้องขอโทษจิงๆนะคะ

แต่พวกเราชาวค่าย จะพยายามทำให้เต็มที่ที่สุดละกัน...:)

 

ตารางงานของบัญชีเดือนหน้า

-ค่ายย่อย

-บัญชีเพื่อรอยยิ้ม

-งานHome(ชาวค่ายมากันเยอะๆนะ)

น้องๆพี่ๆมากันเยอะๆนะคะ  :)

 

 

ดีใจจังที่อายุครบ 20 ปีแล้ว

อยากทำอะไรตั้งหลายอย่าง

ยกตัวอย่างเช่น ขอแม่ไปเที่ยวอย่างถูกต้องตามกม. 555+

จะทำตัวให้มีความรับผิดชอบมากขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น

มีความสุขมากกับวันเกิดปีนี้ 14 มิถุนายน 2549

เพื่อนๆทำเซอร์ไพรส์กัน...มีเค้กมาให้ด้วย

ดีใจจังเลย  ตอนแรกนึกว่าพวกแกจะลืมกันแล้วว...T_T

ก็อุตส่าห์ทำใจบอกตัวเองว่า..ก้อแค่วันๆนึงไม่เห็นจะสำคัญกะคนอื่นเล้ยยย

แต่ดีใจมากๆที่พวกแกไม่ลืมกัน  ขอบคุณมากกนะ...

ได้ร่วมทำงานกับพวกแกบอกตรงๆว่ามีความสุขมาก

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะ รักพวกแกมากๆ

ขอบคุณพี่ๆน้องๆทุกคนด้วยที่ร้องเพลงวันเกิดกะอวยพรให้  ดีใจมากๆเลยนะ :)

ขอบคุณโอมกับบอสที่เหนื่อยกันมากๆกับของขวัญวันเกิดชิ้นพิเศษ..ขอบใจมากๆนะ

รักทุกๆคนมากๆเลยนะ...

ก่อนจะเป่าเค้ก ก็ได้ขอพรไปว่า

ขอให้งานขอพวกเราประสบความสำเร็จ...ไม่มีอุปสรรคใดๆ ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดี

ทั้งเรื่องการเรียน กิจกรรม และมิตรภาพของพวกเรา :)ขอให้มีแต่เรื่องดีๆนะ

 

 

ฮะ ฮะ ฮะ....เหนื่อยๆๆๆๆๆจังเยยเว้ยยย

ไปสัมนาบัญชีครั้งนี้มาทำเอาแทบตายเลยทีเดียว

นี่ขนาดไม่ค่อยได้ช่วยเค้าคิดอะไรมากมายแล้วนะเนี่ย

ก้อแฮงค์เอาได้

กลับมาบ้านเป็นไข้จับสั่น

อ้วกเลยตอนตี2

แสนสาหัส

ดีนะที่ฟื้นตัวได้อย่างเร็วไว

กลัวพระมารดาไม่อนุญาตให้ทำกิจกรรมอีกอะ

เด๋วซวย...ต้องรีบทำตัวให้หายเร็วๆ

...ไม่เคยไข้ขึ้นสูงขนาดนี่เลยนะเนี่ย

แต่ก้อสมควรอยู่หรอก

เล่นนอนตี 4 ติดกัน3คืน เฉลี่ยได้นอนวันละ3 ชม.

คืนแรกผิดเองที่ไม่ยอมเตรียมของให้พร้อม

อีก 2 คืน ประชุม ๆๆๆและก้อประชุม

ดีใจจังที่เพื่อนๆไปสัมนาบัญชีด้วยกัน

ก้อรู้นะว่าทุกคนก้อง่วงนอนแทบตาย ทุกคนต่างก้อเหนื่อย

แต่ก้อช่วยกันออกความคิดเห็นเรื่องรับน้องกันอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้

อยากให้น้องๆปี1ที่พึ่งเข้าใหม่ได้รับรู้สิ่งที่พวกพี่ๆตั้งใจทำให้น้องๆจัง

รักเพื่อนบัญชีทุกคนนะ

รักนะจุ๊บๆ

 

ปล.ไอ้พวกสันฯทั้งหลาย ขายกูจังเลยนะ ไว้จะไปเก็บค่าตัว ชิๆ

 

 

ส่วนมากจะมีอารมณ์เขียนก้อตอนที่ชีวิตมันถึงขีดเซ็งที่สุดทุกที

เซ็งหว่ะ...

เมื่อไหรจะมีใครเข้าใจชั้นสักคนน้า

ก้อเอาเห๊อะ...ชั้นก้อไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกัน

รู้แต่ว่า

อยากไปเที่ยวฝรั่งเศสโว้ยยยยย

พ่อนะพ่อ...มาหลอกให้ดีใจว่าจะเอาเราไปด้วย

ชิ

เซ็ง

ทำตุ้งติ้งออกมาแล้วก้อดันผืดขนาด

อยากจะบ้าตายยยยย

ก้อรู้อยู่แล้วนะ

ว่าไม่ว่าจะทำออกมายังไง

ก้อต้องโดนว่าอยู่ดี

แต่ทำไมเทอต้องมาว่าชั้นเป็นคนแรกทุกทีด้วย

ให้กำลังใจกันบ้างสิ...ไอ้ปากหมา!!!!

โว้ยยย!!!!.....เซ็งเว้ย

เพื่อนก้อทิ้ง

โอย!!!!....เศร้าโว้ยยยยย!!!

 

ปล.ที่จิงชีวิตชั้นมันก้อมีตอนที่มีความสุขนะ

แต่ตอนทุกข์มันอยากระบายโว้ยยย....เข้าใจไว้ซะ

 

ขอบคุณ...ความเซ็งของชีวิต...ที่อยู่เป็นเพื่อนกันตลอดมา

 

ปล.อีกปล. ไว้ Blog หน้าจะเขียนบรรยายความสุขสนุกสุดๆเลยคอยดู

 

 

 

 

เนื่องจากคอมเจ๊งมาเป็นชาติ

ปัจจุบันก้อยังไม่หายแฮงค์สักที

ก้อเลยไม่ได้upนานมาก

แต่ก้อไม่แน่ใจนะ

ว่าถ้าคอมไม่เจ๊งจะupรึเปล่า???

มีหลายเหตุการณ์มากๆเลย

ที่อยากจะเขียน

ตั้งแต่เรื่องไปค่าย

เรื่องสอบBusFin&Health

เรื่องไปเที่ยว

เรื่องเพื่อน

เรื่องงานกิจกรรม

มากมายไปหมด

แต่มันก้อนะ...ผ่านไปแล้ว

เรื่องไปค่ายก้ออ่านดูตามSpaceของเพื่อนบัญชีที่รักทุกคนละกัน 555+

รู้สึกดีมากๆกับค่ายอาสาครั้งแรก

แต่ทำไมกลับมางานมันเยอะนักฟะ -"-

ปวดหมองๆ อยากได้ Sponsor อีกโว้ยยยย!!!!

เฮ้อ...T_T เศร้า

 

ปล.ช่วงนี้อารมณ์ค่อนข้างสับสนคิดวนไปวนมา โปรดอย่าได้ถือสากัน :)

ปล.2 รักนะจุ๊บๆ บัญชีที่รักทุกคน

ปล.3 "คนสร้างค่าย ค่ายสร้างคน"

ปล.4 รักนะ...ไอ้ปากหมา :)

ปล.5 กุลจ๋า...upแล้นน้า...หายป่วยไวๆด้วย คึดฮอดหลายๆเด้อ

เพิ่ม ปล.6 คิดถึงเฮียบอส เด็กวิดวะ หัวใจบัญชี ด้วยน้า จุ๊บๆ(แหวะ!!!!)

ทำไมนะ มันจะต้องเป็นแบบเดิมๆทุกวัน

ทำไมรู้สึกวันนี้เหมือนวันเมื่อวาน

ทำไมวันเมื่อวานถึงเหมือนวานซืน

ทำไมเมื่อวานซืนถึงเหมือนเมื่อวานของเมื่อวานซืน

..ซ้ำไปซ้ำมา..ก็รู้ว่าชีวิตทุกคนก็ต้องเป็นอย่างนี้

อาจจะมีตื่นเต้นนิดหน่อยตอนสอบว่าเราจะสามารถลอกเพื่อนมันได้มั๊ย

อาจจะเปลี่ยนไปเพราะวันนี้ไม่มีคุณย่าอีกแล้ว

อาจจะเปลี่ยนไปเพราะวันนี้ไม่มีคนที่เรารักอยู่ข้างกาย

แต่..มันก็ยังซ้ำๆเหมือนเดิม

คิดว่าดีมั๊ยที่มันเดิมๆแบบนี้...ก็ดีนะเพราะมันกะเรื่อยๆสบายๆ

แต่คิดว่าเบื่อมั๊ยที่มันต้องเป็นแบบนี้ทุกๆวัน...เบื่อมาก...เบื่อ

อยากหาอะไรสักอย่างที่เราชอบทำ..ให้ชื่นใจมากกว่านี้

ตอนนี้ก้เหลือบัญชีต้นทุนกวิชานึงที่ยังต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้

จะพยายามอ่านละกัน ..

 

ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ก็เพราะ

ชั้นอยากอยู่ข้างๆเธอ

และ

อยากให้เธอหันมาสนใจชั้นบ้าง

แค่นั้นก้อพอ